Już 18 września w Galerii Foksal odbędzie się wernisaż wystawy „Antyfaszystowski projekt wizualno-choreograficzny Ani Nowak we współpracy z Hubertem Kielanem w Galerii Foksal, jesień 2026”. Ekspozycja będzie czynna do 31 października 2026 roku.
Ania Nowak „Antyfaszystowski projekt wizualno-choreograficzny Ani Nowak we współpracy z Hubertem Kielanem w Galerii Foksal, jesień 2026”
18 września – 31 października 2026 r. | Galeria Foksal
Warszawa, ul. Foksal 1/4
kuratorka: Martyna Stołpiec
współpraca: Marta Orlando (@writingon_water), Helena Wicher (@lubieagrafki), Pia Achternkamp, Stefa Gosiewsk (@androgienia)
montaż: Piotr Leszczyński, Jan Jurkiewicz, Piotr Surma
wstęp wolny
Warszawa, ul. Foksal 1/4
kuratorka: Martyna Stołpiec
współpraca: Marta Orlando (@writingon_water), Helena Wicher (@lubieagrafki), Pia Achternkamp, Stefa Gosiewsk (@androgienia)
montaż: Piotr Leszczyński, Jan Jurkiewicz, Piotr Surma
wstęp wolny
wernisaż: 18 września 2026 r., godz. 18:00
performens „Swastika Sandwich”: 20 września 2026 r., godz. 18:00
performens „Swastika Sandwich”: 20 września 2026 r., godz. 18:00
Widmo woke-faszyzmu krąży po łazienkach Europy!
Wystawa bierze za punkt wyjścia przestrzeń, która miała pozostać prywatna. Łazienka – miejsce oczyszczania, wydalania i samokontroli – staje się tu projekcją fantazji o higienie własnej, jak i narodu, oraz o potrzebach, prawach i wydzielinach wspólnoty.
Wychodząc od koncepcji „nowego faszystowskiego ciała” Dagmar Herzog, zgodnie z którą współczesny faszyzm mobilizuje nie tylko poprzez lęk, lecz także poprzez obietnicę przyjemności czerpanej z dominacji, okrucieństwa i odrzucenia Innego, wystawa przygląda się architekturze intymności jako maszynie wytwarzającej skrajne afekty. Nowak wraz z architektem Hubertem Kielanem czerpią z zapomnianej w kulturze polskiej tradycji łaźni publicznej, aby zaprojektować hipotetyczną przestrzeń ponad podziałami – egalitarną, nie/bezpieczną, nabrzmiałą sprzecznymi afektami oraz pragnieniami: ulgi i wstydu, wolności i podporządkowania, intymności i przynależności. Instalacja, wraz z towarzyszącym jej performansem „Swastika Sandwich”, bada granice kluczowej dla ruchów emancypacyjnych i polityk tożsamości koncepcji „safe space”.
Wystawa bierze za punkt wyjścia przestrzeń, która miała pozostać prywatna. Łazienka – miejsce oczyszczania, wydalania i samokontroli – staje się tu projekcją fantazji o higienie własnej, jak i narodu, oraz o potrzebach, prawach i wydzielinach wspólnoty.
Wychodząc od koncepcji „nowego faszystowskiego ciała” Dagmar Herzog, zgodnie z którą współczesny faszyzm mobilizuje nie tylko poprzez lęk, lecz także poprzez obietnicę przyjemności czerpanej z dominacji, okrucieństwa i odrzucenia Innego, wystawa przygląda się architekturze intymności jako maszynie wytwarzającej skrajne afekty. Nowak wraz z architektem Hubertem Kielanem czerpią z zapomnianej w kulturze polskiej tradycji łaźni publicznej, aby zaprojektować hipotetyczną przestrzeń ponad podziałami – egalitarną, nie/bezpieczną, nabrzmiałą sprzecznymi afektami oraz pragnieniami: ulgi i wstydu, wolności i podporządkowania, intymności i przynależności. Instalacja, wraz z towarzyszącym jej performansem „Swastika Sandwich”, bada granice kluczowej dla ruchów emancypacyjnych i polityk tożsamości koncepcji „safe space”.
Ania Nowak jest artystką wizualną i choreografką mieszkającą pomiędzy Berlinem a Warszawą i działającą międzynarodowo.
W swojej praktyce spekuluje o tym, do czego (nie)zdolne są ciała i język dzisiaj. Nowak eksploruje pożądanie, kruchość i gniew jako wehikuły przemiany istniejących struktur opartych na wykluczeniu. Tworzy solowe i grupowe performanse na żywo, wideo performanse, filmy, instalacje i tekst, w których bada złożone relacje oparte o troskę i solidarność w czasach ciągłego kryzysu. W swojej twórczości przepracowuje znaczenie przyjemności, choroby, intymności, bólu, seksualności, klasy i dostępności, tak by stały się kategoriami pozbawionymi binaryzmu i ekskluzywności. Ania Nowak jest laureatką Nagrody im. Marii Anto i Elsy von Freytag-Loringhoven (2021) i Project Room (2018) oraz stypendystką Departamentu Kultury i Spójności Społecznej Senatu Berlińskiego w dziedzinie sztuk wizualnych (2025) i performatywnych (2020-21).
Prace Nowak pokazywane były w berlińskich instytucjach HAU Hebbel am Ufer, Berlinische Galerie, KW, KINDL, Akademie der Künste oraz Sophiensæle; Nowym Teatrze w Warszawie, BWA Wrocław, poznańskiej Galerii Arsenał, helsińskim Muzeum Sztuki Współczesnej Kiasma, La Casa Encendida w Madrycie, Kunsthalle Münster, Salzburger Kunstverein, na 14. Triennale Bałtyckim w CAC w Wilnie oraz na 12. Biennale w Göteborgu.
Wystawy indywidualne to „Pocałunek nie zabija. Ania Nowak i gościnie” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej (2023), „Ill Delights. Ania Nowak & Friends” w Galerie Wedding - Raum für zeitgenössische Kunst w Berlinie (2023), „Czy można umrzeć na złamane serce?” w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski (2018), „Matters of Touch” w Arts Santa Monica w Barcelonie (2017). Regularnie współpracuje z uniwersytetami i programami edukacyjnymi w Europie, jak choćby z Kem Szkołą w Warszawie, International Summer Academy of Fine Arts w Salzburgu, czy programem studiów magisterskich Live Art Forms na Uniwersytecie w Norymberdze. Odbyła rezydencje i pobyty badawcze m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej w Seulu, Ankara Queer Art Program w Turcji i Swedish Arts Council w Sztokholmie.
W swojej praktyce spekuluje o tym, do czego (nie)zdolne są ciała i język dzisiaj. Nowak eksploruje pożądanie, kruchość i gniew jako wehikuły przemiany istniejących struktur opartych na wykluczeniu. Tworzy solowe i grupowe performanse na żywo, wideo performanse, filmy, instalacje i tekst, w których bada złożone relacje oparte o troskę i solidarność w czasach ciągłego kryzysu. W swojej twórczości przepracowuje znaczenie przyjemności, choroby, intymności, bólu, seksualności, klasy i dostępności, tak by stały się kategoriami pozbawionymi binaryzmu i ekskluzywności. Ania Nowak jest laureatką Nagrody im. Marii Anto i Elsy von Freytag-Loringhoven (2021) i Project Room (2018) oraz stypendystką Departamentu Kultury i Spójności Społecznej Senatu Berlińskiego w dziedzinie sztuk wizualnych (2025) i performatywnych (2020-21).
Prace Nowak pokazywane były w berlińskich instytucjach HAU Hebbel am Ufer, Berlinische Galerie, KW, KINDL, Akademie der Künste oraz Sophiensæle; Nowym Teatrze w Warszawie, BWA Wrocław, poznańskiej Galerii Arsenał, helsińskim Muzeum Sztuki Współczesnej Kiasma, La Casa Encendida w Madrycie, Kunsthalle Münster, Salzburger Kunstverein, na 14. Triennale Bałtyckim w CAC w Wilnie oraz na 12. Biennale w Göteborgu.
Wystawy indywidualne to „Pocałunek nie zabija. Ania Nowak i gościnie” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej (2023), „Ill Delights. Ania Nowak & Friends” w Galerie Wedding - Raum für zeitgenössische Kunst w Berlinie (2023), „Czy można umrzeć na złamane serce?” w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski (2018), „Matters of Touch” w Arts Santa Monica w Barcelonie (2017). Regularnie współpracuje z uniwersytetami i programami edukacyjnymi w Europie, jak choćby z Kem Szkołą w Warszawie, International Summer Academy of Fine Arts w Salzburgu, czy programem studiów magisterskich Live Art Forms na Uniwersytecie w Norymberdze. Odbyła rezydencje i pobyty badawcze m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej w Seulu, Ankara Queer Art Program w Turcji i Swedish Arts Council w Sztokholmie.
Dofinansowanie ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
Wystawa jest częścią programu Warsaw Gallery Weekend WGW+.
Patronat medialny: Krytyka Polityczna
Wystawa jest częścią programu Warsaw Gallery Weekend WGW+.
Patronat medialny: Krytyka Polityczna
