SZTUKA NOWA x MIK: „HOPE. Performance”

Poprzez spotkanie, relację, indywidualny i wspólnotowy wysiłek szesnaścioro artystek i artystów przetwarza fragmenty indywidualnej i kolektywnej przeszłości artystycznej. Performatywne ciała stają się żywymi archiwami: pamiętają gesty, napięcia, rytmy, jakości, które powstały we wcześniejszych spektaklach Sztuki Nowej – takich jak Black SQR, FeFerdydurke, IV RP Snów, Przestrzenie Kobro, Hamlet w ruchu, O przyszłość proszę nas nie pytać, Jesteśmy wspaniali, Doba. 

Inspiracją do pracy stały się idea „nadziei podstawowej” Józefa Trzebińskiego i Mariusza Zięby oraz Pieśń Nadziei z libretta opery Zimne dzieci Patrycji Babickiej, które w nadziei upatrują fundamentalnego statusu egzystencjalnego. To na niej opiera się proces uzdrowienia, trwania i transformacji w świecie naznaczonym trudnościami i konfliktami. 

Spektakl w reżyserii Dawida Żakowskiego i Macieja Tomaszewskiego jest ćwiczeniem z delikatnego burzenia, otwartości na zmianę, demontażu przyzwyczajeń. Tworzy sytuację, w której nadzieja może się wydarzyć – jako chwilowa wspólnota, gest troski, współobecność.

koncepcja: Patrycja Babicka, Katarzyna Piszek, Dawid Żakowski, Maciej Tomaszewski, Paweł Mandziewski, Iwa Ostrowska, Tadeusz Perkowski

reżyseria: Dawid Żakowski, Maciej Tomaszewski

muzyka: Katarzyna Piszek

performują: Kamil Adamus, Marek Bula, Daria Dudek, Maciej Feliga, Michał Grzesiak, Paweł Mandziewski, Zuzanna Mikołajczyk, Mateusz Nguyen, Katarzyna Pawłowska, Katarzyna Piszek, Piotr Piotrowicz, Agnieszka Rogala-Muszyńska, Kacper Siemaszko, Paula Szewczyk, Maciej Tomaszewski, Michał Tokarski, Alicja Zalewska, Agata Zataja

produkcja: Teatr Sztuka Nowa
współorganizator: Mazowiecki Instytut Kultury
koordynatorka: Magdalena Chabros m.chabros@mik.waw.pl

Stowarzyszenie Sztuka Nowa od lat konsekwentnie realizuje swoją misję tworzenia nowego języka artystycznego, łączącego teatr, taniec, sztuki wizualne i performatywne. Czyni to z pełną świadomością dokonań awangardy XX i XXI wieku, stosując podejście krytyczne. W Polsce to wciąż unikalna praktyka, bo choć w sztuce współczesnej nie brakuje różnego rodzaju odwołań do polskiej i europejskiej awangardy, to najczęściej mają one charakter polemicznych dekonstrukcji, aluzji lub przetworzeń. 
Sztuka Nowa powraca do kluczowych odkryć awangardy – do m.in. postaci takich jak Kazimierz Malewicz, Wacław Niżyński, Bronisława Niżyńska, Loda Halama, Katarzyna Kobro, Jerzego Grotowskiego.