Wystawa zbiorowa „Nadmiarowa rzeczywistość” w Galerii XX1

21 sierpnia – 3 października 2026 r. | Galeria XX1
Warszawa, al. Jana Pawła II 36
osoby artystyczne: Magdalena Borzęcka, Józef Joachimiak, Alesia Maisei, Borys Oleński, Weronika Płatek, Alicja Rytowska, Nina Tabor, Aleksandra Wierucka, Patrycja Wysokińska, Marcin Zonenberg
kuratorka: Milena Stryjewska
partner: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
patroni ​medialni: NN6T, Contemporary Lynx
wstęp wolny

wernisaż: 21 sierpnia 2026 r., godz. 19:00
dostępność wystawy: audiodeskrypcja, osoba asystująca na życzenie ‒ prosimy o kontakt z koordynatorką dostępności MIK: m.ptak@mik.waw.pl, tel./SMS: 601 669 440
trigger warning: śmierć

część I: 21.08-10.09.2026 – ekspozycja (I odsłona)
część II: 11-16.09.2026 – działania performatywne
część III: 17.09-3.10.2026 – ekspozycja (II odsłona)

Przez prawie rok osoby studenckie współpracowały z kuratorką Mileną Stryjewską i artystami prowadzącymi pracownię – Jakubem Wróblewskim, Sebulcem, Andreiem Isakovem, nad przygotowaniem ekspozycji, która z założenia nie miała być zwykłą prezentacją realizacji studenckich. Udało się stworzyć wystawę problemową, w której najistotniejsze są dzieła i sposób patrzenia na świat poszczególnych osób artystycznych. Wychodząc od ich potrzeb, wyłoniono pewną sumę doświadczeń, zebranych pod hasłem „Nadmiarowa rzeczywistość”.

Wspomniany nadmiar został potraktowany jako środowisko, z którego wyrastają poszczególne koncepcje artystyczne. Jednak zamiast konstatacji o nadmiarze, osoby artystyczne proponują różne sposoby wyjścia poza zastane ramy. Ujawniają słabość mechanizmów odpowiadających za nadprodukcję, ale także kruchość instytucji mających ją kontrolować. Zapraszają w głąb siebie, aby nie poddać się intensyfikacji emocji i pragnień. Wychodzą naprzeciw nieustannej potrzebie ciągłego wytwarzania pozorów własnej tożsamości. Negocjują ciągłe wypełnianie przestrzeni treścią, obrazem, produkcją i obecnością. Rozszczelniają skostniałe systemy i struktury proponując w zamian nowe, przejściowe formy. Sama struktura wystawy dotyka na metapoziomie problemu nadmiaru — liczba prezentowanych prac okazała się zbyt duża, by mogła zostać pomieszczona w przestrzeni galerii w ramach jednej ekspozycji. W konsekwencji wystawa została podzielona na trzy części z czego środkowa przybierze formę działań performatywnych. Ten zabieg nabiera jednocześnie wymiaru autokrytycznego, ponieważ ujawnia, że wystawa sama staje się symptomem nadmiarowej rzeczywistości.